سفارش تبلیغ
صبا

کوچه ی نسیم

به نام خدا

سلام و درود و احترام خدمت خوانندگان این سطور... گاهی اوقات آدم به چیزهایی فکر می کند که خیلی اساسی هستند ولی در زیر و بم روزمرگی فراموش شده اند... به نظرم حتی اگر به این فکرها جامه ی عمل هم پوشانده نشود، باز هم قابل اعتنا هستند... و قابل اندیشیدن! بسم الله:

تنهاتر از آغوش تو


و     قرار    است    همین    اولِ    عیدانه    بمیریم            باشد   آباد    دلت!    با     دلِ      ویرانه     بمیریم

ما   همان   شب  که   غزلهای   پریشان  تو  سر زد            نذر   کردیم    شبی    شاعر    و    دیوانه    بمیریم

حق  ما   نیست   که   تنهاتر   از  آغوش  تو  باشیم           حق   ما    نیست   که    باشی  و  غریبانه    بمیریم

خواب  دیدم  که  خزان  را  خفه  کردیم   من  و  تو            بعد       تصمیم         گرفتیم      بهارانه    بمیریم

پیله تنگ است و دلم تنگ و زمین تنگ و زمان تنگ            وقتِ    آنست     بخواهیم     که    پروانه    بمیریم


بعدِ    یک    عمر   دویدن    نکند    خواب    بمانیم           مرگمان   باد!    اگر    در     قفسِ    خانه    بمیریم

|محمدصادق خدایی|


نوشته شده در سه شنبه 92/5/29ساعت 1:53 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

سلام بر شما مخاطب ارجمند... در آستانه ی شبهایی هستیم که قدر را نمی دانیم! و نخواهیم دانست... این غزل با همین حال و هوا تقدیم به نگاه مهربان تان. بسیار مایه ی سعادت است برای من که جایی هرچند کوچک در دریای وسیع دعاهای آسمانی تان داشته باشم...  در این شبهای نورانی... یا علی مدد

دلم قرص است

 

بخندانید   من   را  در  جهنم!   آی  بی  غمها!            چه دنیای  غریبی  دارم  از مجموع  عالمها

تو را  با  هر زبانی  می سرایم  تازه تر  هستی            تو را می خوانم از نو با ردیف اسم اعظمها

در این شبهای نورانی  دلم قرص است ماه من           هلال ابرویت عشق است در زیباترین خمها

مهاجر می شوم تا صحن خشک کام اسماعیل             به قربانت خدا! کو جرعه ای از جام زمزمها

بیا   چتری   برای   اشکهای   نوبرم    وا   کن             کدام آتش نمی میرد به این باران نم نم ها

تو   می گفتی   بیا   قدر   مرا   یکبار  باور  کن             خدا می گفت قدرش را نمی فهمید آدمها!



5شنبه 20 تیرماه 92 یزد


نوشته شده در شنبه 92/5/5ساعت 11:8 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

 به نام خدا

سلام و درود بر شما مخاطبان عزیز... امیدوارم لحظه هایی پر امید و شاد را در حال سپری کردن باشید... این غزل یک غزل مستند است! تقدیم نگاه مهربان شما...

در چشمهای خسته اش...

وقتی صدایم کرد بغض دیگری انگار

می خواست تا سر واکند در آخرین دیدار


در چشمهای خسته اش رویای دوری بود

در چشمهای خسته اش شوقی ولی بیدار


آهنگ رفتن ساز شد وقتی که می دیدم

یک دست لرزان می کشد بر روی چشم تار


شاعر تو از حال پرستوها چه می دانی؟

   وقتی که برگشتی ندارند از سفر اینبار


این سایه ها سقفی برای خانه ی ما نیست

  هر روز می بردیم روی شانه مان آوار


دنیای ما در داشت اما بسته بودیمش

 دنیای ما دیوار در دیوار در دیوار


تو رفته ای و دردهای مانده بیدارند

 ای کاش از نو می شد این تقدیر بی تکرار


دوشنبه 17 مهر 91 یزد  - تهران


نوشته شده در پنج شنبه 92/4/13ساعت 1:56 صبح توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

با سلام و تبریک چند مناسبت خوب ملی و دینی اخیر خدمت شما. امیدوارم دل این مردم همیشه شاد و آباد باشد. نمی دانم تجربه داشته اید یا نه! ولی برای من مسافر قطار بودن یک فرصت خوب بوده برای فکر کردن، بهتر احساس کردن و البته شعر گفتن! شاید به خاطر اینکه چند ساعتی هیچ کاری نداری مجبوری فکر کنی! و البته همین فرصت و راحتی خیال بعضی وقتها نتیجه های جالبی داشته و دارد. دیشب در برگشت از تهران به یزد در قطار این غزل هم حاصل شد. تقدیم شما دوستان عزیز: 



 قطار


قطار   می رود   اما   نمی روی    از    یاد          شب است و ماه نمانده است روی شانه ی باد

منم   مسافر   بیدار   و    شعر  می گویم           ترانه    می شوم     از    هفت     دولتم     آزاد

دلم گرفته و هوهوی چیست در این دشت           خوشا  به   حال   قطاری  که  می کشد   فریاد

به  کوه ها  که  نگاهت  میفتد  از  این دور           چه  تلخ   می شود   اوقات   تیشه ات،  فرهاد!

اگر   نبود   سرودن     چکار    می کردم؟            خدا   چه  شیوه ی  خوبی  ز   عشق  یادم داد

قطار  می رود  از  یاد من، کجا  هستم؟             قطار     می رود     اما     نمی روی     از    یاد


چهارشنبه 29 خرداد 92

قطار تهران - یزد


نوشته شده در پنج شنبه 92/3/30ساعت 1:5 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

سلام عرض می کنم خدمت دوستان و همراهان گرامی. آرزو می کنم روزهایی بهاری و شاد داشته باشید. در آستانه ی میلاد حضرت علی اصغر(ع) هستیم و برگ سبز ما تقدیم به آستان با عظمت اهل بیت... باشد که از جانب جان مان حضرت سیدالشهدا(ع) بی صله نماند... که نخواهد ماند...

زبون مادری


زبونم رو  تو می فهمی              بخواب   آرامشم  حالا

زبون   مادری    یعنی              لالالالا         لالالالا


غم و  شادیتو  گفتی  با            کمی  گریه  کمی خنده

و من  تا صبح  بیداری             که چشماشو  نمی بنده


همه  دنیای  من  هستی            کی  از   دنیا خبر داره؟

گمونم  تو  همین  روزا              پدر   قصد   سفر  داره


تو هم   مثل  برادرهات            باید  بال و پرش باشی

دلم می خواد تو هم مثل           علیِ   اکبرش    باشی


لالالالا       گل    پونه                لالالا   میوه ی  نوبر

علیِ   کوچیک    خونه               الهی   پیر  شی  مادر


زبونم رو  تو می فهمی              بخواب   آرامشم  حالا

زبون   مادری    یعنی              لالالالا         لالالالا 


نوشته شده در دوشنبه 92/2/30ساعت 7:41 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |


به نام خدا

بی هیچ مقدمه ای بفرمایید شعر طنز :) دانشجویان دانند!


برای سلف محترم سرویس!!!


ای سلف همه بهانه از توست      من شاعرم این ترانه از توست

دانشکده ای به این بزرگی           نان خورده ی آشخانه از توست

بعد از دوهزار سال مردن                 در کربن ما نشانه از توست

مسئولیت خطیر داری                   مهمانی نخبگانه! از توست

در عرصه ی اجتهاد علمی            هر رویش و هر جوانه از توست

فرمول جدید بازپخشِ                   ته ماندگی شبانه از توست

هر وقت سرانه کم می آید              افزایش این سرانه از توست

ماموت میاوری ز تاریخ                     کوبیده ی نوبرانه از توست

ربطی به چمن زنان ندارد          این قرمه ی بی کرانه از توست

از جوجه فسیلها شنیدم               گنجینه ی نیم دانه از توست

با این همه ابتکار و ایثار!                  مظلومیت زمانه از توست

|محمدصادق خدایی| 


 


نوشته شده در جمعه 92/2/20ساعت 2:3 صبح توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

در هفته ای که گذشت برای اولین بار مهمان شهر زیبا و با طراوت هرات در شهرستان خاتم بودم. بهانه ی این دیدار برگزاری اولین جشنواره ادبی کار و تلاش در این شهر بود که به لطف خدا بنده هم جزء برگزیدگان و مدعوین بوده و شعرخوانی هم داشتم... ابیاتی که تقدیم می شود همان غزل مثنوی است که در فروردین امسال سروده شده است:


سفره ات باز

راه،   حیرانِ   مسیری   که  بزرگت کرده است     نفسِ   قدسی   پیری   که  بزرگت کرده است

چشم   ناپاک   حسودانِ   هراسان   دور    از       چشمِ پاکیزه  و  سیری  که بزرگت کرده است

دل تنگت چه وسیع است غرورش! این  است       اقیانوس    کبیری    که    بزرگت   کرده است

شیر   را     حیله ی    روباه    پریشان    نکند       رحمت عشق به شیری که بزرگت کرده است

یا  علی   گفتی   و   کفار   جهان   بی خبرند       از  عنایات   امیری   که   بزرگت   کرده  است

سفره ات  شکر  پر از  عطر کریمانه ی اوست       سفره ی  نان و پنیری  که  بزرگت کرده است


سفره ات باز! که  راهت   همه   بستند  وطن       عهدها    را   چه    غریبانه   شکستند   وطن

قلب  تاریخ    در   این    سینه    طپیدن   دارد       قصه ی    عزت     ما      باز    شنیدن     دارد

خاکِ  ما   را   که  توانسته  که  تقسیم  کند؟       آسمان  را   که   توانسته   که   تحریم   کند؟

عطر عشق است در آب و گل ما عاشق باش!       داغ  داغ  است  تنور   دل   ما   عاشق  باش!

نقش   روباه   دگر   بر   تن   ما  قالب  نیست       دره ی   سابق   ما   شعب   ابوطالب  نیست

برکت،   ضامن   گندم    شده  در   این   قریه        عاشقی  ضامن   مردم   شده  در  این   قریه

شکر   کن   تا    نفس   پنجره ها   را    داری        نانت   آجر   نشود    تا    که   خدا   را   داری

یا علی  گفتی  و  بتها  به  شکست آمده اند        نوبران   دل     تاریخ    به    دست     آمده اند

وای    اگر    خاطر    دریات    پریشان   بشود        روزی  از   کوچه ی   آرام   تو   طوفان   بشود

بین  این  سختی  و  دوری  چه غروری داری        گِله  داری    ولی    این   قدر   صبوری  داری

تو    نگهدار   خدا    زمزمه ی    صحبت   ما         سیب  ما   گندم   ما   غیرت   ما   همت   ما


رحمت عشق به شیری که بزرگت کرده است       سفره ی  نان و پنیری  که  بزرگت کرده است

 |محمدصادق خدایی|


نوشته شده در شنبه 92/2/14ساعت 7:55 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

سلام بر شما دوستان عزیز... آغاز سال 92 شمسی متبرک است به نام حضرت فاطمه زهرا(س) و این اتفاق می تواند برای دوستداران اهل بیت بسیار پر معنا و تامل برانگیز باشد... امیدوارم به برکت حضرت زهرا(س) که صاحب اصلی امسال هستند مشکلات همه ی شیعیان و آزادگان جهان رفع بشود... غزلی را تقدیم محضرتان می کنم که یادگار سحری است در کوی دانشگاه تهران در حالیکه تازه از مشهد برگشته بودم... به امید گوشه ی چشمی...



کابوسهای هرشبی


آه شاعر تو خواب رفتی و باز                                 بیتهای ترت کبوتر شد

بیخبر مانده ای ولی این بار                                   غزل نوبرت کبوتر شد


از همان روزهای کودکی ات،                                 وسط خواب راه میرفتی

ولی امشب دلت زبانه کشید،                            بعد خاکسترت کبوتر شد

*  *   *   *

و منم اینکه خواب رفته ام و                        دوست دارم دوباره گریه کنم

مثل آن شب که بین رویایم،                              ناله ی آخرت  کبوتر شد


من تو را سالهاست میفهمم،                               مثل حس صمیمی مادر

مثل آن لحظه ای که بابا گفت:                             پسرم! مادرت کبوتر شد


آه... شبهای سرد  دلتنگی،                          آه... شبهای گریه یادم هست

که تو در خوابم آمدی و دلم                             مثل بال و پرت کبوتر شد


من که کابوس هر شبم این است:                     همه جا دود و خشم و آتش بود

و تو در بین شعله ها بودی،                           زخم پشت درت کبوتر شد


خواب دیدم که حضرت قرآن،                          دارد آهسته اشک می ریزد

یک نفر توی گوش او میگفت:                             سوره کوثرت کبوتر شد


وای از این خواب هرشبی، مادر!                  از تب و تاب هرشبی مادر!

قلب من مثل آخرین برگ از                           دفتر پرپرت کبوتر شد...

|محمدصادق خدایی|

 


نوشته شده در شنبه 92/1/24ساعت 12:39 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

چند روز قبل برای شعر خوانی به دبیرستان دخترانه ی تیزهوشان یزد (فرزانگان) دعوت شدم. چند ساعت قبل از رفتن به فکرم رسید که آنجا به جای غزلهای مرسوم و شعرهای روتین، کاری بخوانم که مخصوص مخاطبانم باشد. ولی چنین شعری نداشتم. دست به کار شدم و حاصل کار مثنوی ترانه ای شد که حرف دل سابق خودم و حرف دل امروز آنها بود. تشویقهای باشکوه دانش آموزان نشان داد که در انجام این امر ناموفق نبود ام!
انتشار این اثر برای دانش آموزان کنکوری اکیدا ممنوع است! 


خدا خودت جوابها رو بنویس



دم     دمِ   عیده    و     بهار      نزدیکه          تاپ    تاپ      قلب     بیقرار      نزدیکه

یادم   میاد     خاطره    های        دورو          گذشته   های    خوب    غرق      نورو

یادم  میاد   شوق   صدامو     کم   کم          یادم     میاد     بچگیامو       کم    کم

قدیم ترا      بهار      خوبی     داشتیم          آخ   که    چه    روزگار   خوبی داشتیم

تو   سرمون    فقط    غم    بازی    بود          از   دلمون  ،    دل   خدا    راضی   بود

با   اینکه   اون   روزا   موبایل  نداشتیم          با   اینکه    دنیا   دنیا    فایل  نداشتیم

با   اینکه     وبلاگای     بی حس   نبود          با   اینکه    لپ تاپ   و    وایرلس   نبود

با   اینکه    اندرویدی    و    جاوا    نبود          یه   چیزی    داشتیم    که  تو دنیا نبود

بوی    بهار!    عطر     لطیف      ریحون          عیدیِ      تا     نخورده   ی      باباجون

دلخوشیِ    روز     و    شبای     مردم          پسته ی     خندون      لبای       مردم

مهر   و    وفا    و     عاشقی   و   امید          پنجره ی    باز     و     طلوع    خورشید

اما   حالا    مائیم    و    یک    راه   دور          غولی   جلو   راهه   به   اسم   کنکور!

همین    بهانه  ها     که     پا    گرفتن          شوق     بهارو      از     ماها     گرفتن

دلهامونو      بهانه ها      کباب      کرد          تعطیلیِ      عیدمونو      خراب      کرد

میون   دلهای    کوچیک     ترس   اومد          به   جای   عید  دیدنیا ،   درس   اومد!

باید     شبانه  روز    تست    می زدیم          درس   زبانمون    رو   بست  می زدیم

به   جای   زندگی   تو   لحظه ی  حال          رفت   توی   تاریخ   همه   حال و احوال

به   جای    گل   زدن   با    کار   تیمی          تجزیه ی     ترکیب    سخت     شیمی

بین     قواعد     زمین      شدیم     ول          مفتعلن           مفتعلن            مفتعل

به  من  چه  که  نیروی  بالون چی بود؟          قانون     دوم     نیوتون      چی     بود!

چیکار    دارم    به    تالس   و   گالیله!          اونم   تو    عید    تعطیل    و     فیتیله!

دوست   ندارم     فرمولا    رو     بدونم          عیده    می خوام    برم    غزل  بخونم

برم     به        باغ      آرزوهای      دور          شعر    بخونم     بدون     ترس    کنکور

اما    مگه    می ذارن    آروم    باشی؟          یه   ثانیه    نرم   بشی،    موم  باشی

زنگ   می زنن  که  تا  کجا  رو خوندی؟          فصل   سه ی    جغرافیا   رو   خوندی؟

پیامکای          سرزده             ماشالا          تموم   بشه   فقط    تو    عید    ایشالا

بغض      دوازده    ساله  ته!       بفرما          این    آش    کشک    خاله ته!    بفرما

سفره ی   هفت سینو   کجا  گذاشتیم          دنیا   بده  ؟  خب   ما   چرا  گذاشتیم؟

کاشکی   روزای   عید  خراب نمی شد          برنامه ی    درسی  حساب   نمی شد

پیش      خدا     که      بندگی    بهتره          درس   خوبه  ،    اما     زندگی    بهتره

خدا    خودت    حال    منو    می دونی          تقدیرمو  ،     فال      منو     می دونی

خدا     خودت     جوابها     رو    بنویس          مشقای   ننوشته ی    ما    رو  بنویس

دم    دمِ   عیده    و      بهار     نزدیکه          تاپ   تاپِ       قلبِ     بیقرار     نزدیکه

خدای      روشنِ      دلای      خاموش          عیدیِ    ما     رو     نکنی     فراموش!

اون که تو خواستی کاش یک دم بشیم          خدا    کنه     یه    ذره     آدم    بشیم

  

 


نوشته شده در یکشنبه 91/12/20ساعت 4:33 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

به نام خدا

با سلام و ادب و احترام... فرا رسیدن روزها و شبهای دهه فجر را به همه ی آزادگان تبریک عرض می کنم. یاد روزهایی که در مدرسه به مناسبت این ایام کلاسها را آذین بندی می کردیم بخیر... یکی چسب و نخ میاورد... یکی فانوس کاغذی و کاغذ رنگی... چقدر خوب بود :)

غزلی تقدیم می دارم به نگاه مهربانتان... 

چشم تو

 

باران شوق در طربستان چشم تو

اندیشه خیره در عجبستان چشم تو

 

باز از غزل بگو که همه شاعران شهر

زانو زدند در ادبستان چشم تو

 

صحن وسیع شهر دلش تنگ می شود

این روزها برای شبستان چشم تو

 

وقت حضور شعله به محراب می کشید

لحن حجازی عربستان چشم تو

 

 فصل بهار ما به زمستان نمی رسید

با انعکاس گرم تبستان چشم تو

 

اما برای وصف تو دستش نمی رسد

شاگرد کوچکی ز دبستان چشم تو

|محمدصادق خدایی|


نوشته شده در جمعه 91/11/13ساعت 12:48 عصر توسط محمدصادق خدایی نظرات ( ) |

<      1   2   3      >
Design By : Pars Skin